ისევ ძველებურად მიხარია დედაჩემის მოტანილი შოკოლადები და ისევ ძველებურად ვუნაწილებ. ისევ ვგიჟდები ბრაიან მოლკოზე და ისევ მგონია, რომ ადამიანები კი არა, მათი გამოხატვის ფორმები იცვლებიან. ისევ ვერ ვისწავლე პატიება და ისევ ძველებურად ეჭვიანი ვარ. ისევ ისეთი მერყევი ვარ და ისევ ვებრძვი ძველ შიშებს. მკვდარი კალიების დანახვაზე ისევ გული მიმდის. მოკლედ, ბევრი არაფერი შეცვლილა.
ხანდახან როცა მორიგი უღიმღამო დილა თენდება და ბალიშიდან თავის აწევას თავის მოკვლა მირჩევნია, შემდეგ კი მაინც ვდგები, სარკის წინ გარბენისას საკუთარ გამოსახულებას ვხედავ ხოლმე და მიკვირს, რომ გავიზარდე. იმიტომ კი არა, რომ ძალიან გავიზარდე, იმიტომ, რომ მეგონა, ასეთი არასოდეს არ ვიქნებოდი. ასეთი, ანუ ზუსტად ასეთი როგორიც ვარ – როგორი ვარ, ამაზე საკუთარი აზრის ქონის თავისუფლებას გაძლევთ.
რომ მკითხო, ახლა ბავშვობიდან ყველაზე ნათლად რა გახსენედებაო, გეტყვით, რომ ის ერთი წამი, თუ წუთი – უბანში, გაწუწული ვიდექი, ახალნაწვიმარი იყო, მე კი დიდი ხნის ხვეწნა მუდარის შემდეგ ნაყიდი ნაცრისფერი, თეთრზოლინი ელასწიკები მეცვა და ზუსტად ისევე ვამაყობდი ჩემი აღნაგობით, როგორც ახლა ვამაყობ-ხოლმე, სარკეში რომ ვიყურები. აი, ისე, საფუძვლიანად რომ ვიყურები… მაგის მერე 10 წელზე მეტი გავიდა. მეტის გახსენება ან არ მინდა, ანდა არ მიღირს. პრინციპში, ეს მხოლოდ ჩემი საქმეა.
საქმე იმაშია,რომ დიდი ხანია აღარაფერი დამიწერია, ჩემი მოტივატორი თავის დროზე ძლიერი ემოციები ხდებოდნენ-ხოლმე, ახლა ასეთები აღარ მაქვს, თან დიდი ხანია აღარ მაქვს, სადღაც ივლისის შემდეგ. მიზეზს თუ მკითხავთ, გეტყვით, რომ არ მახსოვს, ზუსტად რატომ აღარ მაქვს, მგონი უფრო კომპლექსურ მიზეზებშია საქმე და მაგისი რასშიფროვკა სხვა დროისთვის გადავდოთ, ახლა საქმე მაქვს, თან ბევრი.
ეს ამდენი ბოდიალი კი იმის სათქმელად დამჭირდა, რომ ორი უკიდურესობა დამჩემდა – ან სრული ინდიფერენტულობა, ანდა არასწორი მიზეზების გამო ემოციურობა. ამის გაცნონიერების შემდეგ კი ისევ ის აზრი მიჭამს ტვინს, რომ ერთ წრეზე დავდივარ, ერთსა და იმავე შეცდომებს ვუშვებ. მაგრამ სადღაც წავიკითხე, რომ თუკი ადამიანი იგივე შეცდომას მეორედ ვუშვებს ეს უკვე არჩევნია და არა შეცდომაო, მაშინ გამოდის, რომ ისევ არასწორ არჩევანს ვაკეთებ.
განსხვვება კი იმაშია, რომ თუ ამ არჩევანს ადრე შიშით და მორიდებით ვაკეთებდი, ახლა მეტი გამბედაობა მაქვს და ხანდახან ასე მგონია, რომ დასაკარგიც აღარაფერია.
